• 31 Mayıs 2020, 16:05:42

Kullanıcı adınızı, şifrenizi ve aktif kalma süresini giriniz

Gönderen Konu: Elveda BABA..!  (Okunma sayısı 467 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı insan

  • UzMaN ÜYE
  • ***
  • İleti: 1624
  • Teþekkür 63
Elveda BABA..!
« : 17 Haziran 2011, 17:19:38 »



Gece halüsinasyonlar görüyordu.
Gözlerini tavana dikmiþ yatarken hepten incelmiþ uzun parmaklarýný duvara doðru uzatýyor, “Beni almaya geldiler. Ayaklarýmdan çekiyorlar” diye mýrýldanýyordu.

Gelenleri tahmin ediyor, göndermemek için elini sýmsýký tutuyorduk.

Sonucu malum bir ölüm-kalým savaþýydý bu…

Yenileceðimizi bildiðimiz halde çekiþtirip duruyorduk.

Ve babam, ne yazýk ki, kendisini çaðýranlarýn safýndaydý.

* * *
Akransýzdý çünkü…

Yaþýtlarý çoktan gitmiþti. Her gömdüðü dostuyla, yaþama sevincinden bir parçayý da vermiþti topraða…

Pencere kenarýnda, “iftihar kaynaðý” oðlunun baþucundaki fotoðrafýna bakarak ve çýkageleceðini umarak yaþýyordu.

Ayakta ölen aðaçlar neslindendi. 

Elden ayaktan düþürmeden al Rabbim” diye yakararak geçirmiþti son yýllarýný…

Onu tanýdým tanýyalý þýktý ve hastanenin acil asansöründe daðýlmýþ saçlarýný toplayacak kadar bakýmlý…

Öyle bir hayat sürmüþken bakýma muhtaç halde yataða düþüp baþkalarýna külfet olmak istemiyordu.

Yaþama asýlmayý deðil, yaþadýðý kadarýna þükretmeyi öðrenmiþ, öðretmiþti.

Zor bir hayat sürdüm, ama senin mürüvvetini, düðününü, torunumun büyüdüðünü, baþarýný gördüm; bana yeter” diyordu.

* * *
Elini býrakmak istemesem de, onu ona raðmen yaþatmanýn bencillik olacaðýný biliyordum.

Ýki dünya arasýndaki bir “terminal”de bekliyorduk.

Ona ihtimamla bakan sevgili doktorlarýnýn yapacaðý birkaç operasyon son treni belki biraz geciktirebilirdi, ama yoðun bakýmda, tanýmadýðý hastalar arasýnda, birkaç ay fazla yaþayacaðýna, evinde, kendi yataðýnda, ailesinin kollarýnda daha azýna razý olacaðý kesindi.

Zor kararý verdim.

Onu hastaneden alýp eve getirdim. Huzurlu bir final hazýrlýðýna girdim.

Ayaðýndan çekiþtirenlere inat, son günlerini, bir veda þölenine çevirdik.

Yataðýný salona taþýdýk. TRT-Müzik’i açtýk. Karýsý, oðlu, gelini, torunu, kuþu, yakýnlarý, hepimiz güle oynaya onu mutlu etmeye, acýsýný dindirmeye çalýþtýk.

Gözyaþýmýzý gizlemedik; kahkahamýzý da esirgemedik.

Zorda mý? Ýçimizden dualar ettik.

Kederli mi? Annemle kulaðýna en sevdiði türküyü söyledik:

Diyeceðim çok amma da, pek kalabalýk yerdesin…”

* * *
Bunca yýl diyememiþtik diyeceðimizi… Gizlemiþtik birbirimizden, acýmýzý da sevgimizi de…

Boðazýmda yarým asýrlýk bir yumruydu o…

Giderayak o kördüðümü de çözdüm.

Aðýrlaþtýðý gecelerden birinde gözünü açtý, kulaðýma “Sonum yaklaþtý oðlum. ALLAHa emanet ol” diye fýsýldadý.

Eline yapýþýp “Bizi býrakma baba” diye hýçkýrdým.

Aðlama oðlum” diyebildi.

Hiç söylenememiþ, söylenemedikçe gecikmiþ cümlelerim, veda buseleri eþliðinde geldi:

Seni çok seviyorum baba; sen çok iyi bir baba oldun bana” diyebildim.

Karþýlýklý” sözcüðünü iþittim.

Saçýný okþadým, yanýna yattým.

Onunla böyle güzel vedalaþabilmiþ, helalleþebilmiþ olmanýn huzurunu tattým.

Çok geçmeden, 51 yýllýk eþinin göðsünde, dudaðýnýn kenarýnda minicik bir tebessümle verdi son nefesini…

Kýþa ayak direyen uzun pastýrma yazý bittiðinde babam cansýzdý, Can babasýz.

* * *
Hiç durmayan saati, torununun bileðinde þimdi…

Onun nabzý attýkça zaman çarký dönecek ve günü geldiðinde dilerim o da babasýný böyle seve okþaya yolcu edecek.

Can Dündar



There are no comments for this topic. Do you want to be the first?