Gönderen Konu: Çocuklarýnýzý dinleyin ara - sýra  (Okunma sayısı 475 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı namütenahi

  • TaLiP
  • **
  • İleti: 351
  • Teþekkür 1
  • Ya "VEDUD" Kalbimizi "SENDE" tut
Çocuklarýnýzý dinleyin ara - sýra
« : 23 Şubat 2010, 03:39:44 »




Bir gün susmayý öðrendim.
Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktým.
Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduðum iletiþim
tarzýydý.


Babam akþamlarý eve yorgun dönerdi. Ben
bütün gün evde sýkýlýr, onun geliþini iple çekerdim.
Daha o kapýdan girer girmez boynuna atýlýr onunla
oynamak isterdim. Babam sarýlýr, öper sonra da,
hadi odana git, derdi.
Yemek hazýrlanýnca annem çaðýrýr bu defa masada bir
araya gelirdik babamla.

Onlar annemle konuþurken ben araya girer,
sesimi duyuramayýnca da baðýrýrdým. Babam sinirlenir,
'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldým, bir de sen kafamý
ütüleme!' derdi. Annem de 'Bütün gün zaten seninle uðraþtým,
bir çift laf da mý konuþturtmayacaksýn babanla?' diye çýkýþýr,
beni odama gönderirdi.

Çaresiz bir þekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doðru yol
alýrdým. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamýz bile yoktu, her þeye sahip,
hâlâ ne istiyor anlamadým.' diye baðýrmaya devam ederdi. 'Keþke benim de
bir odam olmasaydý, keþke bizim de evimiz bir odalý olsaydý da hep
birlikte otursaydýk' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret
edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanýr, eline kumandayý alýr, televizyon
seyrederdi. Beni yanýna çaðýrýr biraz severdi. Onun izleyeceði önemli
birþey varsa beni adeta yerimden bile kýpýrdatmazdý. Azýcýk hareket edip
koþup oynamaya çalýþsam oda hapsim yeniden baþlardý.

Bir gün anladým ki susunca babamla daha iyi
anlaþýyoruz. Bu defa susarak yapabileceðim oyunlar geliþtirmeye baþladým.
Önce resim yaparak baþladým iþe.

Babam çizdiðim resimleri çok beðeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna iþte.'
diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakýyor, resimle ilgili bir þey sorsam
afallýyordu. Ama bana kýzarak beni artýk odama göndermiyordu. 'Son
günlerde ne de akýllandý benim oðlum.' diye komþulara anlatýyordu annem
halimi.

Resimlerim arttýkça ortalýk daðýlmaya baþladý. Annem 'Odaný topla!'diye
odama kapattýðýnda iþe nereden baþlayacaðýmý bilemiyordum.

Ben bunlarla uðraþýrken zaman geçiyor; ama
odamý toparlamayý beceremiyordum. Annem odama gelip
'Bak sana resim yapmayý yasaklayacaðým.'
dedi bir gün.

Susuyor olmamý usluluk olarak deðerlendiren ailem resim yapmayý da elimden
alýrsa ben ne yapacaktým?

Bu düþüncelerle bir aile tablosu yaptým. Babam eve gelince
uygun zamaný kolladým.

Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi.
Babam oturur oturmaz çizdiðim resmi getirdim.

Babam baktý. Hým, dedi 'Çok güzel olmuþ. Bu adam benim herhalde.' dedi.

Ben 'Hayýr o adam deðil, bu çocuk sensin.'dedim.

O 'Hayýr, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu
küçük kýz da arkadaþýn.'dedi.

Ben yine 'Hayýr, o büyük adam benim, bu
küçük adam sensin, bu küçük kýz da annem.' dedim.

Babam benimle uðraþmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi.

Heyecanla baþladým anlatmaya.

Ben büyüyüp adam olacaðým. Ýþ bulup çalýþacaðým. Siz
yaþlanýp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek,

komþumuz Ahmet amca ile Ayþe teyze gibi küçücük kalacaksýnýz. Ben iþten
geldiðimde yorgun olacaðým.
Siz benimle konuþmaya çalýþtýðýnýzda iþyerinde kafam þiþmiþ olacaðýndan sizi duymayacaðým bile.
Siz benimle bir þeyler paylaþmak istediðinizde
 
'Hadi odanýza çekilin de kafa dinleyeyim.'
diyeceðim. Ve bir de baðýracaðým 'Her þeylerini alýyorum.
Sýcacýk odalarý da var, daha ne istiyorlar' diye.

Annemle babamýn gözleri fal taþý gibi açýlmýþtý.

Duyduklarýna inanamýyorlardý ..

Bana sarýlýp beni öyle
içten bir okþayýþlarý vardý ki sonsuza kadar
konuþsam hiç býkmadan
dinleyecekler gibiydi.!!!





SuS (!) -u- Yorum (?) ... OkU (!) -u- Yorum (?)